88 yaşındaki demanslı annesine adadığı hayatında karanlık dehlizlerden geçen kızın öfkesi ve direnci

Toplumun en temel yapı taşlarından biri olan aile birimi, yaşlı bireylerin bakımı sürecinde bazen derin çatlaklar verebilmekte ve kardeşlerin ilişkilerini zedeleyebilmektedir. Bakım sorumluluğunu tamamen üstlenen ile sadece seyirci kalan kardeşler arasında, ziyaret zamanlamaları veya masiyete dair tartışmaların ötesinde, bedensel ve zihinsel yükün paylaşımı konusunda ciddi anlaşmazlıklar doğabilmektedir. Bu haber, 88 yaşındaki demans (bunama) hastası annesine hayatını adayan 63 yaşındaki bir kızın yaşadığı olağanüstü mücadeleyi ve dış dünyadan, hatta aile üyelerinden gelen yıkıcı eleştirilere karşı direnişini konu almaktadır. Annesinin damarlarında görülebilen, her an patlayabilir özellikteki bir anevrizma riski ve şiddetli demans belirtileri, bu bakım sürecini sıradan bir özveri olmaktan çıkarıp hayati riskler barındıran zorlu bir sınava dönüştürmektedir. Genellikle sadece hasta yakını olarak değil, aynı zamanda toplumun bakım sistemine yük olmamak için var gücüyle çalışan bu bireyler, görünmez kahramanlar olarak hayatlarını sürdürmeye çalışmaktadır.

Hikayenin odak noktasındaki 63 yaşındaki kız, yaşlılığını ve hastalığını evde, kendi başına (tek başına) gidermeye çalışırken, asıl dayanıklılık savaşını kendi ailesi ve çevresiyle vermektedir. Tüm imkansızlıklara rağmen annesine gözü gibi bakmaya çalışan kadın, kardeşleri veya çevresindeki "dışarıdaki uğultulu kalabalık" gibi tanımlanan kimseler tarafından eleştirilmekte ve sürekli bir baskı altında tutulmaktadır. Haberde yer alan ifadeler özellikle, bu dış seslerin (kışkırtıcı sinekler misali) sadece rahatsızlık vermekle kalmayıp, zaten kırılgan olan dengeyi daha da sarsmaya çalıştığını ve kadının psikolojisini yorduğunu net bir şekilde ortaya koymaktadır. Yapılan eleştirilerin çoğu zaman olayın matematiğini veya gerçek bağlamını göz ardı ederek, sadece standart toplumsal beklentiler üzerinden yaklaştığı ve empati göstermekten uzak olduğu anlaşılmaktadır. Bu durum, bakım veren kişinin "yeteneksiz" veya "ihmalkar" gibi suçlamalara maruz kalmasına sebep olmakta ve onu soyutlanmış bir savaş içinde bırakmaktadır.

Tıbbi açıdan bakıldığında, vücudun derinliklerinde gizlenen ve tehlike saçan anevrizma riski, herhangi bir anneye veya bakıcıya yüklenebilecek basit bir stresin ötesinde çok ciddi bir hayati tehlike arz etmektedir. Bu damar genişlemesi, yüksek tansiyon veya ani bir duygusal dalgalanma sonucu patlayabilir ve hayati sonuçlar doğurabilir, bu da bakımın sadece manevi değil aynı zamanda teknik ve cerrahi açıdan da son derece riskli bir alan olduğunu gösterir. 88 yaşındaki annenin demansı, buna ek olarak fiziksel bir tehlike oluştururken, hastanın zihinsel durumu da sürekli değişkenlik göstererek bakıcının üstüne binen yükü her geçen gün artırmaktadır. Kızı, annesini bu riskten korumak ve hayatını uzatmak adına gece gündüz demeden çalışmakta, fiziksel ve zihinsel sınırlarını zorlamaktadır. Doktorların uyarıları ve anevrizmanın hassasiyeti göz önüne alındığında, kadının uyguladığı bakım yöntemlerinin sadece sevgiye değil, aynı zamanda tıbbi bir zorunluluğa dayandığı ve kimsenin bu konuda轻易 (kolayca) eleştiri yapmaması gerektiği anlaşılır bir gerçektir.

Japon toplumunda ve genel olarak Doğu kültüründe kardeşlerin birbirine destek olması ve ailenin bütünlüğünü koruması bir erdem olarak kabul edilse de, bu haber "hiçbir şey yapmayan kardeşler" ile "her şeyi yapan kardeş" arasındaki uçurumu acı verici bir şekilde sergilemektedir. Sadece ziyarete gelip "turist" gibi davranan veya ağzını açıp eleştiri yağdırıp geri çekilen kardeşlerin varlığı, asıl yükü taşıyan bireyde yalnızlık ve öfke duygularını beslemektedir. Kızı, annesinin bakımını bir yükümlülük değil, ailesine ve annesine duyduğu derin bir sadakat ve sevgi olarak görse de, bu sevginin karşılıksız kalması ve ihmalci yaklaşım, "savaş meydanında yalnız bırakılmış asker" psikolojisine yol açmaktadır. Bu durum, sadece kadının zihinsel sağlığını etkilemekle kalmayıp, aynı zamanda gelecekteki kardeşlik ilişkilerinin onarılması imkansıza yakın bir hasar almasına neden olmaktadir. En yakın çevrenin bile olayın aslına varamayıp yargılayıcı duruşu, aile içindeki çatışmayı daha da alevlendirmekte ve sistemi işlevsiz hale getirmektedir.

Sonuç olarak bu olay, yaşlı nüfusun giderek arttığı modern dünyada, aile içi dinamiklerin ve bakım yükünün nasıl da karmaşık ve acımasız olabileceğine dair somut bir örnektir. 63 yaşındaki kadının "korkusuzca mücadele etme" ve "pes etmeme" tavrı, sadece annesine olan sevgisinden değil, aynı zamanda dış dünyanın haksız yargılarına ve algılarına karşı duyduğu haklı öfke ve dirençten kaynaklanmaktadır. Bu tefekkür gerektiren durum, herkesin başının gelebileceği bir gerçeği, yani yaşlılığın ve hastalığın ne kadar kırılgan olduğunu ve destek olmadan bu yükün taşınamayacağını bizlere hatırlatmaktadır. Bireylerin sadece kendi acılarına değil, aynı zamanda yardım edenlerin de dünyasına bakmayı öğrenmesi, kınamak yerine destek olmayı tercih etmesi gerekmektedir. Bu bakıcının azmi, hiçbir dış sesin veya "sivri sineklerin" yarattığı gürültünün, bir çocuğun ebeveyni için verdiği yaşam mücadelesini gölgeleyemeyeceğini ve durduramayacağını haykırır niteliktedir.