Almanya'ya Genç Giden Çift, Dört Çocuk ve Bir Şirketle Hırvatistan'a Döndü

Hırvatistan'ın Ploče şehrinde bir kafede otururken 32 yaşındaki Tin Bulić, "İşte, şu an yaşadığımız bu hayat yukarıda yok!" diyerek coşkuyla denizi işaret ediyor. Bahsettiği "yukarı" ifadesi, kendisinin ve ailesinin yıllarca çalışmak zorunda kaldığı Almanya'yı temsil ediyor. Yaklaşık bir yıl önce memleketi Ploče'ye kesin dönüş yapan genç adam, bu kararıyla hem ailesi için hem de kendisi için çok daha iyi bir yaşam sürdürmeye başladı. Onun bu enerjik ve umut dolu hikayesi, ülkesine geri dönen pek çok Hırvat gencinin yaşadığı ortak bir deneyimi gözler önüne seriyor. Tin'in anlattıkları, göçün sadece ekonomik kaygılardan ibaret olmadığını, aynı zamanda aile bağları ve yaşam kalitesi arayışının da büyük bir rol oynadığını gösteriyor.

Tin, tam on yıl önce o dönemdeki kız arkadaşı Dragana ile birlikte daha iyi bir gelecek arayışıyla Almanya'nın yolunu tutmuştu. O zamanlar henüz çok genç ve hayata atılmaya hazırlanan bir çift olarak yola çıkan ikili, Almanya'da hayat mücadelesi verirken oldukça zor şartlarla karşılaştı. Hikayelerinin en çarpıcı detaylarından biri, ilk zamanlarda barınacak yerleri olmadığı için paletlerin üzerinde uyumak zorunda kalmalarıdır. Bu zorlu başlangıç, onların hem birbirlerine olan sevgilerini pekiştirmiş hem de çalışkanlıkları sayesinde ayakta kalmalarını sağlamıştır. Yıllar süren özverili bir emek ve dayanışmadan sonra bu genç çift, Almanya'da kendi şirketlerini kurarak büyük bir başarı elde etmiştir.

Zamanla Tin ve Dragana evlenmiş ve Almanya'da yaşadıkları on yıllık süre zarfında dört çocuk sahibi olmuşlardır. Bir zamanlar sadece iki genç olarak ülkeye adım atan çiftin ailesi, yıllar içinde altı kişiye çıkmıştır. Bu büyüme ve kurulan kendi işleri, ailenin artık belli bir maddi güvenceye ve deneyime sahip olduğunu gösteriyordu. Ancak tüm bu başarıya ve elde ettikleri refaha rağmen, çiftin kalbi her zaman memleketleri olan Hırvatistan'da kalmıştır. Çocuklarının kendi kültürlerinde büyümesini ve aile büyükleriyle daha sık görüşebilmesini arzulayan Tin ve Dragana için vatan hasreti gitgide dayanılmaz bir hal almıştır.

Tam da bu noktada, Almanya'da elde ettikleri maddi kazanç ve kurdukları işin, memleketlerinde yapacakları yeni bir hayata ilham verebileceğini fark etmişlerdir. Yaklaşık bir yıl önce aldıkları cesur kararla tüm eşyalarını toplayıp dört çocuklarıyla birlikte Hırvatistan'a, Ploče'ye geri dönmüşlerdir. Döndüklerinde sadece dinlenmekle kalmamış, aynı zamanda girişimci ruhlarını kaybetmeden burada da kendi şirketlerini kurarak iş hayatına atılmışlardır. Tin Bulić'in kafede gururla anlattığı hikayesi, yurt dışında iş kurma gücünün ve deneyiminin yurda transfer edilebileceğinin çok somut bir kanıtıdır. Aile, şimdi kendi topraklarında, sevdikleri manzaranın ve denizin eşliğinde çalışmanın huzurunu ve mutluluğunu yaşamaktadır.

Tin'in memnuniyetle söylediği "İşte, bu yaşadığımız güzellikler orada, yukarıda asla yoktu!" sözü, aslında ekonomik göç tartışmalarına çok önemli bir perspektif katmaktadır. Yurt dışında daha fazla para kazanma potansiyeli olsa bile, insani ilişkiler, aidiyet duygusu ve doğup büyündüğü topraklarda yaşama hissi paha biçilemez bir değer taşımaktadır. Bulić ailesinin destansı gibi görünen ama son derece gerçekçi olan bu başarılı dönüş hikayesi, memleketlerine dönmeyi düşünen diğer Hırvat aileler için de büyük bir motivasyon kaynağıdır. Üstelik bu aile, memleketine döndüğü için işsiz kalmamış; tam tersine sermaye ve vizyonlarını transfer ederek yerel ekonomiye de katkı sağlayacak yeni bir iş kolu oluşturmuştur. Onların bu adımı, aile bağlarını korumanın ve kültürel köklerine sıkı sıkıya bağlanmanın maddi başarıdan çok daha tatmin edici olabileceğini tüm canlılığıyla kanıtlıyor.