Hindistan'da Öz Yeterlilik Vurgusu: Kuzeydoğu Ekonomisi Büyümenin Lokomotifi Oluyor

Herhangi bir başarının nihayetinde sıradan vatandaşların refahı ve katılımı ile ölçüldüğü belirtilerek, Hindistan gibi canlı bir demokraside kendi kendine yetebilme prensibinin (Atmanirbhar) kritik bir dönüm noktası olduğu vurgulanıyor. Narendra Modi hükümetinin 2014 yılında iktidara gelmesinden bu yana karayolları, enerji, köprüler, demiryolları ve havacılık gibi temel altyapı sektörlerinde büyük yatırımlar yaptığı ve kayda değer başarılar elde ettiği ifade ediliyor. Hint ekonomisinin zaman zaman ABD-İran gerilimi gibi dış meydan okumalarla karşılaşsa da bu zorlukları başarıyla aştığı ve istikrarını koruduğu aktarılıyor. Bu ulusal başarılarına rağmen, bölgeler arası potansiyelin tam anlamıyla kullanılabilmesi için eyaletlerin yerel kalkınma süreçlerine daha fazla ağırlık vermesi gerektiği savunuluyor. Sonuç olarak, ulusal politikaların yerel bağlama uyarlanmasında eyaletlerin birincil motorlar olarak çalışması gerektiği ve işsizlik gibi sorunların yerel düzeyde çözülmesi gerektiği belirtiliyor.

Hindistan'ın ekonomik faaliyetlerinin ve ihracat hacminin belirli bölgelerde yoğunlaştığı görülerek bu durumun kalkınma kümelenmelerine işaret ettiği belirtiliyor. Ekonomik aktivitenin yüzde altmışından fazlasının Andhra Pradesh, Yeni Delhi ve çevresi, Gujarat, Karnataka, Kerala, Maharashtra, Tamil Nadu ve Uttar Pradesh gibi sekiz büyük eyalet tarafından üretildiği aktarılıyor. Aynı şekilde ülkenin ihracatının yüzde yetmişi Maharashtra, Gujarat, Karnataka, Tamil Nadu ve Telangana olmak üzere yalnızca beş eyalet tarafından gerçekleştiriliyor. Bu yoğunlaşma, ülkenin doğu ve kuzeydoğu bölgelerinin geleneksel olarak ekonomik geride kaldığını ve daha fazla desteğe ihtiyaç duyduğunu gözler önüne seriyor. Diğer yandan, Assam eyaletinin son yıllarda gösterdiği hızlı kalkınma ve gelişim performansının diğer kuzeydoğu eyaletleri için de hem bir ilham hem de bir rekabet kaynağı oluşturduğu değerlendiriliyor.

Kuzeydoğu Hindistan'ın, Modi hükümetinin "Atmanirbhar Bharat" (Kendi Kendine Yeten Hindistan) vizyonu doğrultusunda izole bölgeler olmaktan çıkıp küresel ekonominin önemli itici güçlerine dönüşme sürecinde olduğu ifade ediliyor. Sekiz kardeş eyaleti kapsayan Ashtalakshmi politikası ve Doğu'ya Yönelim (Act East) stratejisi çerçevesinde bölgeye devasa altyapı yatırımları yapıldığı, yerel ekonomiler canlandırıldığı ve sınır ötesi bağlantılar güçlendirildiği belirtiliyor. Merkezi hükümetten gelen finansal desteğin yanı sıra, uluslararası sınırlara (Bhutan, Çin, Myanmar ve Bangladeş) sınırdaş olan bu eyaletlerin kendi gelirlerini artıracak politikalar üretme sorumluluğu da bulunduğu vurgulanıyor. Bu kapsamda, ziyaretçi girişlerini izlemek için İç Hat İzni (ILP) sistemini yönetmek ve sınır anlaşmazlıklarını çözmek gibi kritik görevler de yine bu bölgelerin omuzlarında duruyor. Nagaland gibi kendi içinde ekolojik dengeyi korurken altyapıyı büyütme zorunluluğu olan eyaletlerin, doğal yapıyı koruyarak dikkatli bir kalkınma modeli sunduğu belirtiliyor.

Bölgesel kalkınmanın ve kaynak paylaşımının optimize edilebilmesi için Kuzeydoğu eyaletlerinin kendi aralarında yeni işbirliği metodolojileri geliştirmeleri gerektiği savunuluyor. Su, arazi ve enerji gibi kritik kaynakların ortak kullanımı için entegre bir sosyoekonomik planlama yapılmasının, İçişleri Bakanlığı himayesindeki Kuzeydoğu Konseyi (NEC) aracılığıyla mümkün olabileceği belirtiliyor. Ayrıca bölgenin, Hindistan'ın net sıfır emisyon hedeflerine ulaşması için büyük bir potansiyel barındıran, henüz kullanılmamış devasa hidroelektrik enerji üretim merkezi olduğu vurgulanıyor. Subansiri Lower (2000 MW), Dibang Çok Amaçlı Proje (2880 MW) ve Teesta Aşama VI (500 MW) gibi devam eden mega projelerin hem yerel ekonomiyi canlandıracağı hem de ulusal şebekeye büyük miktarda enerji sağlayacağı aktarılıyor. Bu enerji projelerinin, bölgesel kalkınmanın sürdürülebilir bir temele oturtulmasında hayati bir rol oynayacağı değerlendiriliyor.

Kuzeydoğu Hindistan'ın, özellikle dijital altyapı kullanımı ve sınır ticaretinin modernizasyonu yoluyla Hindistan'ın dijital diplomasisi için kritik bir test ve uygulama kapısı işlevi görebileceği öngörülüyor. Sınır ticaretinin güvenli, gerçek zamanlı ve elektronik platformlara taşınmasının yasadışı ekonomileri engelleyeceği, bölgesel ticareti kolaylaştıracağı ve komşu ülkeler arası finansal ağları Hint Rupisi'ne bağlayacağı ifade ediliyor. Tüm bu gelişmeler ışığında, 21. yüzyılın "Hindistan Yüzyılı" olarak anılmasının potansiyelinin özellikle kuzeydoğu bölgelerinin yükselişiyle çok daha güçlü hale geleceği belirtiliyor. Yerel potansiyelin etkin kullanımı ve öz yeterlilik hedeflerine ulaşılması durumunda, Hindistan'ın küresel sahnede çok daha belirgin bir güç olarak ortaya çıkacağı savunuluyor. Eyaletlerin kendi potansiyellerini tam olarak keşfetmesi ve merkezi desteklerle yerel dinamikleri birleştirmesi durumunda, bölgenin küresel ekonomide önemli bir yere sahip olacağı değerlendirilmektedir.