Iğdır'ın Yarım Kalan Tenis Hayali ve 45 Yıl Sonra Gerçekleşen Muazzam Dönüş

Iğdır'ın Tuzluca ilçesinde spor tarihine ışık tutan bir hikaye, 45 yıl öncesine dayanan köklü bir hafızayı ve geleceğe yönelik büyük umutları beraberinde barındırıyor. 1981-1982 eğitim öğretim yılından itibaren Tuzluca 100. Yıl Lisesi'nde görev yapan idealist bir öğretmen ve öğrencileri, kısıtlı imkanlara rağmen sporu ve sanatı okulun merkezine yerleştirmişti. O dönemde sadece teorik bilgiye dayanan bir eğitim yerine, satranç ve masa tenisi gibi zekâ ve beden sporlarını sevdirmek için büyük çabalar sarf edilmiş, okulun duvarları rölyeflerle süslenmiş ve tüm öğrenciler sorumluluk almaya teşvik edilmişti. Bu dönemde yapılan çalışmalar, sadece o günün öğrencilerine değil, gelecek nesillere de ilham kaynaı olacak kadar köklü bir iz bırakmıştır.

Zekâ sporlarına verilen önem o kadar büyüktü ki, Tuzluca'nın tek marangozuna gidilerek hiçbir ücret ödenmeden birer birer özel satranç masaları yaptırılmış ve bu masalarda onar öğrenci aynı anda hamle yapabilme imkanı bulmuştu. Beden Eğitimi öğretmeni Veli Numan'ın önderliğinde ise kız öğrenciler özellikle satranç, masa tenisi, voleybol ve atletizm brançlarında büyük başarılara imza atarken, erkek öğrenciler de futbolda gönül vermişlerdi. Okulda sporun tabana yayılması ve halk tarafından benimsenmesi adına atılan bu adımlar, yıllar geçse de unutulmayan ve derin izler bırakan bir dönemi temsil ediyordu. Ancak bu gelişmiş spor kültürü, sadece okul sınırları içinde kalmayıp bölge halkı ve askeri birimler arasında da yaygınlaşarak bir dayanışma örneği oluşturmuştu.

Bu gelişmelerde en dikkat çekici örneklerden biri, hiç kuşkusuz İran üzerinden gelen ekipmanların kullanımıyla ortaya çıkmıştır. Öğrencilerden İrfan Yağız'ın babası Şaban Yağız, ticari amaçla gittiği İran'dan, dönemin zorlu ekonomik koşullarında tedarik edilmesi çok zor olan kaliteli masa tenisi raketleri ve toplarını getirerek okula bağışlamıştı. Bu fedakarlık sayesinde okulda masa tenisi oynayan kitle çığ gibi büyümüş, sadece öğrenciler arasında değil, öğretmenler ve hudut birliklerindeki subaylarla da turnuvalar düzenlenerek bu spor dalı branşların en popülerlerinden biri haline gelmişti. O yıllarda İran'daki yönetim değişikliği sonrası sportif malzeme fiyatlarının uygun olması, Şaban Bey'in bu girişimlerini daha da anlamlı kılmış ve Tuzluca'da sporun gelişmesine büyük bir katkı sunmuştu.

Masa tenisindeki bu canlılık, tenis sporunu da gündeme getirmiş ve Şaban Yağız'ın getirdiği kaliteli tenis raketleri ve topları değerlendirilmek istenmişti. Öğretmen ve öğrencilerin ortak kararıyla, okulun arkasındaki fosseptik deposunun bulunduğu geniş alanda sabırla bir tenis kortu inşa edilmiş ve file çekilerek oynamaya başlanmıştı. Ancak kortun açık alanda olması ve çevresinin kapatılamaması nedeniyle sert vuruşlarda kaçan topları toplamak, ders dışı çalışma saatlerinin çoğunu harcamalarına ve öğrencilerin gereğinden fazla yorgunluk yaşamalarına neden olmuştu. O dönemdeki maddi imkânsızlıklar ve teknik şartlar nedeniyle kortun çevresini kapatmak için bir çözüm bulunamadığında, tenis maalesef o zamanın koşullarında "zenginlerin sporu" olarak algılanmış ve yeterli görülmemişti.

Bugün geriye dönüp bakıldığında, o günlerin ukdesi olan bu teniz hayali, Iğdır İl Gençlik ve Spor Müdürlüğü'nün son yıllarda gösterdiği sebat sayesinde muazzam bir dönüş gerçekleştirmektedir. Özellikle Zeynep Sönmez gibi sporcuların dünya çapındaki başarıları ve il müdürlüğünün spora verdiği destek, o günlerin emeklerinin boşa gitmediğini ve bugün meyvesini verdiğini göstermektedir. O dönem satranç öğrenen kız öğrencilerin bugün kendi çocuklarına bu sporu sevdiriyor olmaları, o yarım kalan tenis hikayesinin ise modern organizasyonlarla tamamlanıyor olması, geçmiş ile gelecek arasında kurulan en güçlü köprülerden biridir. Iğdır'ın tuz tepelerinde çocukların tenis turnuvası heyecanını yaşadığı ve planlar yaptığı o can alıcı sahneler, Tuzluca'nın 45 yıl öncesindeki hayalini bugün bir başarı hikayesine dönüştürmektedir.