İngiltere Sığınma Sistemi: Sömürgecilik Mirasının Devamı

Bir gösterişten değil, gerçek bir insanlık dramından bahsediyoruz: Hint kökenli bir lezbiyen kadın, İngiltere'ye öğrenci vizesiyle gelmiş ve iki yıllık mezuniyet vizesinin sona ermesiyle birlikte ülkede kalmak için sığınma başvurusu yapmayı düşünmüştür. Ancak bu başvuru, İçişleri Bakanlığı'na cinsel yönelimine dair son derece mahrem detaylar içeren kapsamlı bir ifade sunmayı gerektirmektedir. Kadın, hayat hikayesini, ilişkilerini ve kişisel deneyimlerini kanıtlamak için tıbbi raporlar, eski partnerlerden veya aile üyelerinden tanık ifadeleri gibi kanıtlar sunmak zorunda bırakılmaktadır. Süreç, başvuru sahibinin gizliliğini tehlikeye atan büyük bir risk taşımaktadır çünkü bu kişisel bilgiler ülkesindeki herhangi biri tarafından öğrenilirse hayatı doğrudan tehlike altına girebilir. Dahası, bu sistem, LGBTQ+ bireylerin deneyimlerini dar ve kültürel olarak Batı merkezli kabullerle sınırlamakta, farklı kültürlerin cinsiyet ve cinselliği yaşama biçimlerini yok saymaktadır.

Bu kişisel ikilem, İngiltere'nin sığınma sisteminin barındırdığı daha derin ve yapısal bir çelişkiyi gözler önüne sermektedir. İngiltere, bir yandan insanlara koruma sunduğunu iddia ederken, diğer yandan bu kişilerin kaçtıkları tehlikelerin temelini oluşturan tarihsel sömürgecilik pratiklerini devam ettirmektedir. Sığınma sistemi, adeta eski Britanya İmparatorluğu'nun kontrol mekanizmalarının bir devamı gibi运作 [fn: işlev görmektedir], ırksal, cinsel ve toplumsal cinsiyet eşitsizliklerini yeniden üretmektedir. Örneğin, sığınma arayanların çalışmaları engellenerek onları asgari maddi desteğe mahkum eden kurallar, İngiliz sömürgeciliğinin Hindistan'daki yerel sanayi ve zanaatkarları baskılayan tarihsel uygulamalarını çağrıştırmaktadır. Bu durum, sistemin insanları kurtarmaktan ziyade onları dar boğaza sürükleyecek şekilde tasarlandığını ve sömürgeci baskının günümüzdeki modern bir tezahürü olduğunu göstermektedir.

Tarihsel bağlama bakıldığında, İngiliz İmparatorluğu'nun devasa göç dalgalarını kendi çıkarları doğrultusunda normalleştirdiği ve dünyanın dört bir yanına yayılarak kaynak sömürüsü yaptığı görülmektedir. Hindistan'daki İngiliz yönetimi, Hindistan ve Pakistan'ın bölünmesiyle (Bölünme / Partition) sonuçlanmış ve bu olay, Bangladeş'in bağımsızlığına giden yoldaki çatışmaların da temelini oluşturmuştur. Bu zoraki ulus inşası ve toprak paylaşımı sürecinde yaklaşık iki milyon insanın hayatını kaybettiği ve milyonlarca insanın yerinden edildiği bilinmektedir. Refugee Action adlı yardım kuruluşunun İçişleri Bakanlığı'nın 2024 istatistiklerine dayandırdığı analizler, 2001'den bu yana yapılan sığınma başvurularının yaklaşık yüzde yetmişinin eski İngiliz sömürgesi olan ülkelerden geldiğini ortaya koymaktadır. Hintli ve Pakistanlı sığınmacılar, günümüzde İngiltere'ye en çok sığınma başvurusu yapan ilk on ülke arasında yer almaktadır.

Bu tarihsel trajedilerin etkileri, 1947'de gerçekleşen Bölünme'den çok ötesine uzanmakta ve günümüzde hala derin izler bırakmaya devam etmektedir. Süreç, nesiller boyunca süren sessizlik, bölgesel çatışmalar ve travmalar yaratmıştır;Hint alt kıtasında doğan ve bugün 93 yaşında olan birçok yaşlı birey gibi, insanlar bu acı olayları ve sonrasındaki göç süreçlerini bizzat yaşamış ve içselleştirmiştir. Aynı travma ve sessizlik, İngiltere gibi ülkelerde sığınma arayan lezbiyen, gay, biseksüel, trans ve eşcinsel bireyler tarafından da taşınmaktadır. Hindistan'da eşcinsel ilişkiler 2018'e kadar yasalara aykırı sayılmış ve cezalandırılmış, bu da queer bireylerin on yıllar boyunca bastırılmasına ve marjinalleştirilmesine neden olmuştur. Bugün bile bu bireyler, anti-sömürgeci mücadelenin ardından kazanılmış eşit haklara tam olarak kavuşamamışlar ve kültürel tabuların getirdiği ek zorluklarla yüzleşmek zorunda kalmışlardır.

Sömürgeci mantığın izleri, sadece geçmişin yasalarında değil, günümüzde Hindistan'ın trans hakları gibi alanlarda görülen yeni meclis tartışmalarında ve bu hakların kısıtlanmasına yönelik girişimlerde de açıkça görülmektedir. Cinsiyet tanımının daraltılması ve bireylerin kimliklerini ancak tıbbi kurul onayıyla kanıtlamalarının istenmesi, adeta 1871'deki İngiliz 'Suçlu Kabileler Yasası'nın modern bir versiyonu gibi trans bireyleri suçlu konumuna sokmaktadır. Sömürge öncesi dönemde Hindistan'da trans, eşcinsel ve cinsiyet uyuşmazlığı yaşayan bireylerin kimlikleri bu kadar katı kurallara bağlı değildi ve bu insanlar yoğun bir devlet gözetimi altında yaşamıyordu. İngilizler, Hint alt kıtasını 'Batılılaştırmak' için cinsellik ve cinsiyet üzerine katı, hiyerarşik ve dogmatik bir sistem dayatmıştır. Günümüzde İngiltere'nin İçişleri Bakanlığı'nın sığınma talebinde bulunan insanlardan kendi kimliklerini, değişimlerini ve geçmişlerini ispatlamalarını talep etmesi, hala bu eski sömürgeci kontrol güdüsünün devamıdır. İngiltere, bir zamanlar işgal ettiği toprakların insanları üzerindeki bu tahakkümü farklı kılıflarda sürdürmeye devam etmektedir.