İtalyan Eski Büyükelçi Alberti, Kazakistan Deneyimlerini 'On Kelime' Kitabında Topladı

İtalya'nın Kazakistan eski Büyükelçisi Marco Alberti, Astana'da gerçekleştirilen bir etkinlikte, görev süresi boyunca edindiği kişisel deneyimleri ve gözlemleri yansıtan 'Kazakistan in 10 Words' (Kazakhstan'ı 10 Kelimeyle) adlı yeni kitabını kamuoyuna tanıttı. 2021 ile 2024 yılları arasında görev yapan Alberti, bu eserin sadece coğrafi veya tarihi bir rehber olmaktan ziyade, Kazakistan yaşamının derinliklerine kişisel bir yolculuk niteliği taşıdığını ve diplomatik misyonu sırasında ülkenin çeşitli köşelerine yaptığı seyahatlerin bir yansıması olduğunu vurguladı. Kitabın temel felsefesinin, yerleri ziyaret etmekle kalmayıp, onları gerçekten deneyimlemek ve yaşamak olduğunu belirten Alberti, turist ile gezgin arasındaki nüansı, turistin unuttuğu ancak gezginin hatırladığı diyerek açıkladı. Metnin yapısı, kronolojik bir sıralamadan ziyade, Kazak meslektaşlarından ve arkadaşlarından aldığı 'bozkır', 'at', 'gökyüzü', 'konukseverlik' ve 'göçebe' gibi on temel kelimenin etrafında kurgulandı. Bu kavramların sadece akademik tanımlar değil, Alberti'nin Kazakistan'da yaşadığı kültürel ve manevi tecrübelerin temsilcileri olduğunu, bu nedenle her bir kavramı yerinde deneyimlemek için çaba sarf ettiğini belirtti.

Alberti, bu on temel kelimeyi seçerken yerel halktan aldığı ilhamı ve sürecin nasıl işlediğini anlatarak, çevresindeki insanlara ülkelerini tasvir eden tek bir kelime sorduğunu ve bu kelimelerin her birinin kitapta bir bölümün açılış noktası olduğunu ifade etti. Kitapta yer alan 'göçebe' kavramının, Kazakistan'ın tarihsel köklerine atıfta bulunduğu kadar, bir diplomatin sürekli yer değiştiren yaşam tarzıyla da örtüştüğünü ve bu nedenle kendi hayatı için de sembolik bir anlam taşıdığını dile getirdi. 'Yurt', 'at' ve 'bozkır' gibi kavramların önemini kavramak adına yurtları ziyaret etti, Kazak bozkırlarında yürüdü ve Burabay gibi bölgelerde at kültürünü yakından inceleyerek kültrelrel dokunuşlar gerçekleştirdi. Kitabın büyük bir kısmını, ülkenin dört bir yanına yaptığı seyahatler sırasında uçaklarda, Aktobe ile Astana veya Astana ile Atyrau arasındaki uçuşlarda kaleme aldığını, bu da metne hareket ve akıcılık kattığını sözlerine ekledi. Bu yaklaşımın, kitabı statik bir anı kitabından çıkarıp, coğrafi ve manevi bir yolculuğa dönüştürdüğünü ve diplomatik görevinin dinamizmini yansıttığını belirtti.

Kazak bozkırının sadece doğal bir manzara olmanın ötesinde, 'doğada varoluş biçimi' olarak tanımlayan Alberti, bu geniş coğrafyanın insan ruhunda yarattığı etkiyi ve sessizliği deneyimlemek adına Astana dışında aracını durdurarak karanlığın ve sessizliğin tadını çıkardığını anlattı. Modern Avrupa'da bu derece derin sessizliğin ve karanlığın bulunmasının zorlaşmış olmasına rağmen, Kazakistan'ın engin manzaralarında hala bu saflığı koruyabildiğini ve bu deneyimin onda derin izler bıraktığını vurguladı. Kitabın bir turist rehberi olarak algılanmaması gerektiğini, aksine, bir başkasının da o deneyimleri kendi bakış açısından bir nebze olsun yaşayabilmesi için gördüklerini ve yaşadıklarını kaleme aldığını tekrarladı. Yazarın bu açıklamaları, kitabın sadece dış gözlemci bir eser değil, duygusal ve bağlamsal bir içsel yolculuk ürünü olduğunu güçlü bir şekilde ortaya koydu.

Sunumun sonunda, Alberti davetlileri kitabın kişisel nüshasını imzalamaya davet ederek, göçebe kültürünün bir parçası olarak, nereye giderse gitsin yanında taşıdığı eşyalar gibi, bu dostluk ve anıları da evine götürmek istediğini ifade etti. Etkinlikteki bu an, Kazakistan'da geçirdiği üç yılın oluşturduğu duygusal bağların ve kültürel diplomasinin samimi bir yansıması olarak görüldü. İmza töreni, sadece bir kitap lansmanı değil, Alberti'nin Kazakistan ile kurduğu ilişkinin ve bu ilişkinin yarattığı 'göçebe' kimliğinin simgesel bir vedası niteliğindeydi.

Geniş kapsamlı bakıldığında, bu kitap ve sunum, diplomatik bir misyonun ötesinde, iki ülke ve kültür arasındaki diyaloğun ve karşılıklı anlayışın ne kadar zenginleşebileceğini gösteren önemli bir kültürel miras olarak değerlendirildi. Alberti'nin, bir diplomatın gözüyle ülkeyi değil, bir 'gezginin' ruhuyla ülkeyi yaşama çabası, Kazakistan'ın küresel algısına daha insani ve sanatsal bir katkı sağladı. İtalya-Kazakistan ilişkilerine edebi ve kişisel bir boyut kazandıran bu eserin, okuyucuya coğrafyayı değil, o coğrafyada yaşamanın hissettirdiklerini aktarmayı amaçlayan başarılı bir çalışma olduğu görüldü.