Kuzey Kore'de Çiçek Sepeti Maliyeti Halka Yıkıldı: Enflasyon Yükü Artıyor

Kuzey Kore'de kurucu lider Kim İlsung'un ölüm yıldönümü yaklaşırken, onun anısına çiçek sepeti sunma geleneğinin maliyetinin bir kez daha sıradan vatandaşlara yıkıldığı bildirildi. Her yıl tekrarlanan bu uygulama, aslında vatandaşlar için ekonomik bir yük haline gelmiş durumda. Ancak bu yıl yaşanan fiyat artışları, halkın bu zorunlu ödeme karşısında hissettiği baskıyı önceki yıllara kıyasla çok daha ağırlaştırdı. Yetkililer bu tür etkinlikleri rejime bağlılığı artıran siyasi ritüeller olarak sunmaya çalışsa da, sokaktaki vatandaş için durum tamamen farklı bir anlam taşıyor. Halk, yaklaşan yıldönümü tarihini bir kutlama değil, cebinden çıkacak parayı düşünmek zorunda olduğu bir stres kaynağı olarak görüyor.

DailyNK'nın Ryanggang eyaletinden edindiği bilgilere göre, Hyesan şehrindeki Kadınlar Birliği (Kore Sosyalist Kadınlar Birliği) alt birimleri, üyelerinden çiçek sepeti maddi desteği toplamaya başladı. Her birimin talep ettiği miktar küçük farklılıklar gösterebiliyor ancak genel olarak her kadından 8.000 ila 10.000 Kuzey Kore wonu arasında bir ödeme yapması istendi. Bu miktar, zaten yoksulluk sınırında yaşayan birçok aile için ciddi bir meblağ anlamına geliyor. Örgütlerin bu talepleri neredeyse zorunlu bir yükümlülük gibi dayatılması, halk üzerindeki baskıyı daha da artırıyor. Birlik yetkilileri, bu parayı toplayarak liderin heykellerine sunulacak çiçek sepetlerini finanse etmeyi amaçlıyor.

Kuzey Kore'de Kim İlsung ve Kim Jongil'in hem doğum günlerinde hem de ölüm yıldönümlerinde anıtlara ve heykellere çiçek sepeti sunulması yıllardır devam eden bir gelenek. Resmi kurumlar, işletmeler ve çeşitli işçi örgütleri kendi çiçek sepetlerini hazırlamakla yükümlü tutuluyor ve bu maliyet doğrudan örgüt üyelerine paylaştırılıyor. Üstelik bu kurumsal çiçek sepetleri için toplanan paraya ek olarak, bireylerin kişisel olarak da ayrıca çiçek buketleri hazırlaması bekleniyor. Bu durum, halkı adeta çifte bir ekonomik yükün altına sokan bir sisteme dönüşmüş durumda. Sistemin bu şekilde işleyişi, etkinliklerin rejim için bir bağlılık gösterisi mi yoksa halkın sırtına bindirilmiş bir külfet mi olduğu tartışmalarını beraberinde getiriyor.

Kaynaklara göre, geçmiş yıllarda bu tür ödemeler genellikle 3.000 ila 5.000 won seviyesindeydi, ancak bu yıl çiçek fiyatlarındaki artış nedeniyle talep edilen miktar iki katına yakın bir artış gösterdi. Bireysel çiçek buketlerini dağdan çiçek toplayarak somehow karşılamaya çalışan vatandaşlar varken, örgütlerin dayattığı çiçek sepeti ücretinin mutlaka nakit olarak ödenmesi şartı büyük bir sorun yaratıyor. Bu parayı ödemekte zorlanan Kadınlar Birliği üyeleri, durumlarından şikayet ettiklerinde ise sert tepkilerle karşılaşıyor. Birlik yetkilileri, ekonomik zorluklarını dile getiren kadınlara 'Yemeğe para buluyorsun da bu parayı mı bulamıyorsun?' gibi suçlayıcı ifadelerle tepki gösteriyor. Bu tür söylemler, halkın kendi arzusundan değil, zorunluluktan dolayı bu ödemeleri yaptığını açıkça ortaya koyuyor.

Yaşanan bu ekonomik baskı sadece tek bir bireyle sınırlı kalmıyor; aynı aile içindeki farklı nesiller de kendi örgütlerinden ayrı ayrı ödeme talepleriyle karşılaşıyor. Bir evde anne iş yerinden veya Kadınlar Birliği'nden, çocuklar ise okuldan veya Gençlik Birliği'nden çiçek sepeti parası ödemek zorunda kalıyor. Bu durum, kalabalık ailelerin toplamda çok daha yüksek meblağlar ödemesine neden oluyor; bir kadının kocası ve çocuklarının ödemelerini de üstlenmesi durumunda toplam maliyet 20.000 ila 30.000 wona kadar çıkabiliyor. Sonuç olarak, ödeme gücü olmayan bazı vatandaşlar bu parayı ödemek için borç almak zorunda kalıyor. Rejimin sadakati teşvik etmek amacıyla düzenlediği bu siyasi etkinlikler, halkın gözünde yalnızca acı veren ve cebini boşaltan bir ekonomik külfet olarak algılanıyor.