Madrid'de LGTBI yaşlılar için özel bir huzurevi kapılarını açmaya hazırlanıyor

İspanya'nın başkenti Madrid'e bağlı Villaverde ilçesinde, lezbiyen, gey, biseksüel, trans ve interseks (LGTBI) bireyler için özel olarak tasarlanmış yeni bir bakımevi inşası tamamlanma aşamasına geldi. Bu özgün proje, yaşlılık döneminde istenmeyen yalnızlıkla karşı karşıya kalan ve geleneksel aile destek ağlarından yoksun olan yaşlı LGTBI bireylere güvenli bir yuva sunmayı amaçlıyor. Yıl sonundan önce açılması planlanan merkez, yalnızca barınma sağlamakla kalmayacak, aynı zamanda ortak yaşam deneyimlerine sahip insanların bir arada yaşlanabildiği bir dayanışma alanı inşa edecek. 26 Aralık Vakfı (Fundación 26 de Diciembre) tarafından yürütülen bu girişim, yaklaşık on yıllık bir özverinin ve sayısız engelin aşılmasının sonucu olarak hayata geçiriliyor. Projenin temel hedefi, toplumsal dışlanmaya maruz kalmış bireylerin huzur içinde ve saygı görerek yaşlanmalarına olanak tanımak.

Bu anlamlı projenin temelleri, Madrid Özerk Topluluğu'nun binayı vakfa tahsis etmesiyle atılmış olsa da süreç son derece zorlu bir yolculuğa dönüşmüş durumda. Yaklaşık dokuz yıl önce başlayan girişim; pandeminin yıkıcı etkileri, inşaat sırasında ortaya çıkan ciddi yapısal sorunlar, akaryakıt ve yapı malzemelerindeki aşırı fiyat artışları ile yaşanan finansman sıkıntıları gibi birçok büyük engeli aşmak zorunda kaldı. Vakfın Başkanı Juanjo Argüello, bu uzun ve çetrefilli sürecin artık sona erdiğini ve yıl sonuna kadar yenileme çalışmalarının tamamlanmasını beklediklerini ifade ediyor. Yaşanan tüm bu gecikmeler ve aksaklıklar, projenin gelecekteki sakinleri ve destekçileri için büyük bir sabır sınavı oluşturdu. Ancak bugün gelinen noktada, aşılamaz gibi görünen tüm bu zorluklar geride bırakılarak sona yaklaşıldığı için büyük bir memnuniyet duyuluyor.

Vakfın kuruluş hikayesi, İspanya'daki eşcinsel, biseksüel ve trans bireylerin yaşlanma deneyimlerine dair toplumsal bir farkındalık eksikliğine dayanıyor. Yaklaşık on beş yıl önce kurulan vakıf, o dönemde heteronormatif bir toplumda farklı cinsel yönelimlere ve kimliklere sahip kişilerin yaşlanma süreçlerinin tamamen görünmez olduğunu tespit etti. Vakıf başkanı, otuzlu ve ellili yaşlara gelen LGTBI bireylerin sanki toplumdan silinip yok olduklarını hissettiklerini belirterek, kurumların temel amacının bu kitlenin görünürlüğünü artırmak olduğunu vurguluyor. Geçmişte kurumun çalışma alanı HIV ile bağlantılı olarak erken yaşlanma endişelerine odaklanırken, günümüzde tıptaki gelişmeler sayesinde HIV'in kontrol altına alınmasıyla önceliklerin değiştiğini ifade ediyor. Günümüzde hızla yaşlanan tüm dünyada ve İspanya'da bu kitlenin en büyük sorunu artık fiziksel hastalıklar değil, derinleşen ve içinden çıkılmaz bir hal alan kronik yalnızlık hissi olarak öne çıkıyor.

Kurumla iletişime geçen pek çok kişi, ilerleyen yaşlarında kendilerine kimin bakacağı endişesini taşıyor ve bu kaygıyla çözüm arayışına giriyor. Vakıf, yalnızca aktif dinleme yöntemini kullanarak bireylerin ihtiyaçlarını anlıyor ve merkezi tamamen bu gerçek ihtiyaçlar doğrultusunda şekillendiriyor. Sadece fiziksel bir barınak sunmak yerine, benzer geçmişlere, travmalara ve dışlanma deneyimlerine sahip kişilerin bir araya gelerek sağlıklı bir sosyal ağ kurmalarını hedefliyorlar. Bu yeni nesil huzurevi projesi sadece İspanya'da değil; Güney Afrika, Avustralya, Almanya, Fransa ve Belçika gibi ülkelerden gelen uluslararası medyanın da dikkatini çekerek büyük bir global ilgi uyandırdı. Yaşlı LGTBI bireylerin bakımı ve sosyalizasyonu konusu artık sadece yerel bir ihtiyaç değil, giderek yaşlanan tüm dünyanın çözmesi gereken evrensel bir insan hakları meselesi olarak görülüyor.

Huzurevi projesinin yanı sıra, vakıf geçmişin izlerini silmemek ve yaşanmışlıkları geleceğe aktarmak amacıyla 'Duygusal Anılar' (Memorias Afectivas) adında son derece önemli bir arşivleme çalışması daha yürütüyor. Toplumun genellikle eşcinsel ilişkilerin sadece daha renkli veya cinsellik odaklı yanlarına odaklandığını belirten vakıf yetkilileri, oysa bu insanların derin duygulara, büyük aşklara ve ortak hayat projelerine de sahip olduğunu vurguluyor. Toplumsal baskıların ve sansürün hüküm sürdüğü yıllarda ilişkilerini gizlemek zorunda kalan çiftlerin birbirlerine yazdıkları gizli mektuplar, eski fotoğraflar ve çok özel tanıklıklar özenle toplanıyor. Bu belgeler; yasak aşkların, sessizce yaşanan ayrılıkların ve uzun yıllar gizli koca dostlukların nekropolünü gün yüzüne çıkararak geçmişten bugüne kurulan insani bağların ne kadar kırılgan olduğunu kanıtlıyor. Bir gazetecinin 'Genç olmaktan ne zaman vazgeçeriz?' sorusuna verdiği 'Bizi sevmeyi bıraktıklarında' yanıtının işaret ettiği o acı gerçek; bu bireylerin yaşlılıkta en çok aradığı şeyin sevgi, şefkat ve derin bir aidiyet duygusu olduğunu gözler önüne seriyor.