Madrid'in Haritada Olmayan Heavy Metal Anıları: '500 Pesetas con Pelotazo'

1985 ile 1995 yılları arasında Madrid, şehrin bir ucundan diğerine akın eden binlerce gencin oluşturduğu ezber bozan bir kültürel akına sahne oluyordu. Şehir merkezi, parlak ve modern barlarıyla, müzik gruplarıyla ve fotoğrafçılarıyla 'La Movida' olarak bilinen popüler kültürel hareketin merkez üssü olarak biliniyordu. Ancak bu parlak tablonun çok uzağında, banliyölerde ve işçi semtlerinde devasa ve son derece tanınmış başka bir alt kültür hızla büyümekteydi. Metal ve hard rock müziğinin hüküm sürdüğü bu hareket, şehrin kenar mahallerinde kendi kurallarını kendi koyan devasa bir topluluk yarattı. Müzik gazetecisi Leo Cebrián Sanz'in yönettiği '500 pesetas con pelotazo' (500 peseta ve tekme) adlı belgesel, tam olarak bu görünmeyen ve haritalarda yer almayan Madrid'in hikayesini anlatıyor.

Carabanchel, Vallecas, San Blas, Vicálvaro, Getafe, Alcorcón ve Alcalá de Henares gibi bölgeler, binlerce gencin diskotekleri ikinci evi haline getirdiği efsanevi mekânlara ev sahipliği yapıyordu. Cebrián, bu neredeyse iki saatlik kapsamlı projeyle birlikte, sadece dışarıdan bir gözlemci olarak değil, bizzat bu sahnenin bir parçası olarak anılarını ve deneyimlerini aktarıyor. Rock ve heavy metal alanında akademik veya entelektüel bir kaynağın neredeyse tamamen eksik olduğunu fark eden yönetmen, bu boşluğu doldurmak için harekete geçti. Çünkü o dönemde yaşananlar marjinal veya küçük bir alt kültür değil, aksine o yılları yaşamış nesiller için derin bir aidiyet duygusuydu.

Belgesel, kronolojik bir sırayla izleyiciyi Madrid'in unutulmaz rock ve heavy mekanlarına doğru bir zaman yolculuğuna çıkarıyor. Diego de León'da genç Vicente Mariscal Romero'nun açtığı efsanevi MM salonu ve Argüelles'in alt katlarında yer alan Osiris, bu hikayenin ilk durakları arasında yer alıyor. Ardından Piscis, Barrabás, Argentina ve nihayet Canciller gibi dönemine damga vuran devasa mekanlar sahneye çıkıyor. Özellikle El Carmen metrobölgesinde açılan ve daha sonra San Blas'ta Canciller II olarak devam eden Canciller diskoteği, Madrid dışındaki bu heavy metal kültürünün en büyük sembolü haline geliyor. Bu mekanlar, merkezin çok uzağında, M-30 otoyolunun dışarısında kalsa da, şehrin dört bir yanından gelen gençler için bir buluşma noktası işlevi görüyordu.

Diskoteklerin içinde her mahallenin kendine ait bir köşesi vardı ve gençler kendi semtlerinden olan arkadaşlarını bularak o bölgelerde toplanıyordu. Moratalaz'dan, Henares koridorundan, Alcalá'dan veya Carabanchel'den gelen gençler, diskotek içinde adeta şehrin bir mikrografik mini haritasını oluşturuyordu. Bu ortam,oadışı ve marjinal bir yer değil, aksine son derece ailesel ve samimi bir sosyal ağ sunuyordu. Katılımcılar müziğe çok saf bir şekilde bağlanıyor, çok fazla paraları olmamasına rağmen içkilerini yudumlayarak heavy metal eşliğinde sosyalleşiyorlardı. Diskotekte aşırılıklardan ziyade, ortak bir müzik zevkinin etrafında şekillenen stressiz ve keyifli bir dayanışma hakimdi.

Müziğin merkezde olduğu bu mekanlarda ileride popülerleşecek DJ figüründen ziyade, şarkı seçimini belirleyen 'pinchadiscos' yani plak çıkaranlar ön plandaydı. Bu kişilerin temel amacı her ne olursa olsun dans pistinin dolu kalmasını sağlamaktı; eğer çalınan bir şarkı pisti boşaltıyorsa hemen bir başkasıyla değiştiriliyordu. Barón Rojo, Leño, Obús, Iron Maiden, Bon Jovi, Aerosmith ve Metallica gibi grupların şarkıları, bu mekânlarda formedair ait hissettiren marşlara dönüşüyordu. Gençlerin birçoğu ailelerinin endişelerini çekmemek için gece eğlencelerine değil, çok daha uygun fiyatlı olan öğleden sonra seanslarına gidiyor, şehri baştan başa geçerek kendi ritüellerini yaşıyorlardı. Bu yolculuk, sadece bir eğlence arayışı değil, aynı zamanda o dönemki Madrid işçi sınıfı gençliğinin hafızasına kazınan bir yaşam biçimiydi.