Uzmanlık Eğitimi Alan Doktorlara Yapılan Haksızlık: Kariyer Engelini Kaldırın

2026/2027 dönemi yan dal uzmanlık kabulu sürecini eleştiren bir doktorun kaleme aldığı bu bildiri, konunun standartları düşürmek veya Paralel Yol meslektaşlarına saldırmak olmadığını vurguluyor. Asıl odak noktası, kamu hizmetinde adalet, tutarlılık ve hesap verilebilirlik talebinin dile getirilmesi. Bildiride, eğitim ve kariyer basamaklarında eşitlik sağlanması için acilen çözüm bulunması gereken yapısal bir sorun ele alınıyor. Bu bağlamda, uzmanlık sonrası eğitime geçiş yapmaya çalışan kamu görevlisi doktorların karşılaştığı engeller detaylı bir şekilde inceleniyor. Sorunun temelinde, kamu yönetiminin farklı zamanlarda birbirine ters düşen talimatlar vermesi ve adayları bu tutarsızlıklar yüzünden cezalandırması yatıyor.

Yan dal uzmanlık eğitimine başvuran doktorların, gereksinim olan yıllık performans değerlendirme raporu (LNPT) ile ilgili olarak farklı aşamalarda birbirine zıt talimatlar aldıkları bildiriliyor. Kimi kaynaklar ardışık üç yıl tam değerlendirme şartı ararken, kimisi eğitim izninde geçen yılın raporunun kullanılabileceğini belirtiyor. Başka bir talimat, geçmiş yıllara ait tam on iki aylık değerlendirme içeren raporların kabul edilebileceğini öne sürerken, sonraki brifinglerde yalnızca son üç yılın değerlendirilmesi isteniyor ve bunların ardışık olması gerektiği açıklanmıyor. Bildiride bu durumun sadece küçük bir ifade farklılığı olmadığı, bir uzmanın kariyerinin ilerlemesini ya da yıllarca gecikmesine neden olabilecek hayati bir sorun olduğu vurgulanıyor. Bir sistemin değişen talimatlar yayınlayıp adayların bunlara uymasına izin verdikten sonra, hiçbir zaman tutarlı bir şekilde iletilmeyen bir yorumu karşılamadıkları gerekçesiyle onları reddetmesi, iyi bir yönetim değil, yarış başladıktan sonra kaleyi taşımak olarak tanımlanıyor.

Özellikle yerli Yüksek Lisans programlarıyla uzman olan doktorların durumundaki adaletsizlik daha da belirgin hale geliyor. Tam maaşlı eğitim izni (CBBP) geçiren doktorların hizmetinin sona ermediği, kamu görevlisi olarak kaldıkları ve akredite edilmiş bir yüksek lisans eğitimi aldıkları hatırlatılıyor. Bu süreçte onların zorlu sınavlardan geçtikleri, klinik görevler yerine getirdikleri, hastanelerde rotasyon yaptıkları, ulusal referans merkezlerinde eğitim aldıkları, araştırmalar yürüttükleri ve programları boyunca sürekli olarak değerlendirildikleri ifade ediliyor. Buna rağmen, eğitimlerini tamamladıklarında uzman olarak tanınmalarına rağmen, yapılandırılmış kamu destekli eğitim programında geçirilen yılların kariyer ilerlemesi için yeterince sayılmadığı konusunda uyarılıyorlar. Sistem, dört yıl süren yüksek lisans eğitiminin bir doktoru uzman yapması için yeterli olduğunu, ancak doktorun hiç performans göstermediğini kanıtlamak için yeterli olmadığını ima ediyor. Bu sadece mantıksız değil, aynı zamanda küçümseyici bir yaklaşım olarak gösteriliyor.

Bu yaklaşımın yarattığı yapısal eşitsizlik,Parallel Pathway adı verilen paralel uzmanlık yolundan gelen meslektaşlarla karşılaştırıldığında daha net anlaşılıyor. Bir tanımlı uzmanlık rotasından gelen bir uzman, daha geç mezun olabileceği halde обычi kamu kadrosunda kalarak üç yıllık ardışık LNPT biriktirebiliyor ve bu sayede yan dal eğitimine daha erken başlayabiliyor. Öte yandan, Yüksek Lisans eğitimi ile daha erken uzman olan, aynı kamu sistemine hizmet eden ve aynı tanınmış uzman statüsüne sahip olan bir doktor, eğitim izni yapısı nedeniyle üç yıllık ardışık LNPT kayıtlarına sahip olamadığı için yıllarca beklemek zorunda bırakılıyor. Doktorlar arasındaki uzmanlık sonrası eğitim sürecinin sona ermesinde dört yıla kadar varan bir fark doğurduğu hesaplanıyor. Bu farkın yetenek eksikliğinden, hizmette kusurdan veya sınavlarda başarısızlıktan kaynaklanmadığı; tamamen doktorun devletin kendisinin yarattığı ve daha sonra yeterince tanımayı reddettiği bir eğitim yapısına girmiş olmasından kaynaklandığı belirtiliyor.

Malayzya'nın sürekli olarak daha fazla uzmana ve alt uzmana ihtiyaç duyduğunu, noroloji, kardiyoloji, nefroloji, anesteziyoloji, bulaşıcı hastalıklar, onkoloji, psikiyatri, cerrahi ve diğer birçok kritik alanda personel eksikliği olduğunu belirttiği hatırlatılıyor. Buna rağmen, daha fazla eğitim almak isteyen uzmanların önüne engeller çıkarılması, iş gücü stratejisi açısından son derece olağandışı bir yaklaşım olarak değerlendiriliyor. Bildiride, mevcut sorunun acilen çözülmesi için bir dizi adımın atılması gerektiği belirtiliyor. Tüm etkilenen başvuruların adayların başvurduğu dönemde mevcut olan yazılı talimatlar temel alınarak adil bir şekilde yeniden incelenmesi gerekiyor. Eğitim izni sırasında yapılan yapılandırılmış performans değerlendirmelerinin, sınav sonuçları ve kurum değerlendirmeleri dahil, yan dal uzmanlık başvurusu için uygun performans kanıtı olarak kabul edilmesi ve tüm başvuru şartlarının şeffaf bir şekilde yayınlanarak gelecekteki başvurular için uygulanması talep ediliyor. Son olarak, sağlık bakanlığına ve kamu personel daire başkanlığına, her ret kararının yazılı gerekçelerinin bulunduğu şeffaf bir itiraz mekanizması kurma çağrısı yapılıyor. Bu talepler özel bir muamele değil, kamu görevini yerine getiren, eğitimini alan, sınavlardan geçen ve Malayzyalıların sağlığını koruyan doktorlara borçlu olunan asgari adalet standardı olarak tanımlanıyor.