Venezüellali genç: 'Depremde sadece zenginleri kurtarıyorlar, bizi görmezden geliyorlar'

Venezuela'nın Vargas eyaletine bağlı Caribe bölgesinde, 24 Haziran'da meydana gelen ve büyük yıkıma neden olan depremin ardından bir bina tamamen çökmüştür. Felaketin merkez üssü olarak nitelendirilen bu bölgedeki 'Gran Misión Vivienda' konut kompleksinden yükselen toz ve enkaz altında, 18 yaşındaki fırıncı Luis Pérez ve ailesi, acı ama umutsuz bir savaş içindedir. Luis, yıkılan OPP27 binasının enkazları altında kalan, müzisyen kuzeni Jesús Serrada (22), kuzeninin sevgilisi Antonieta Brito ve çiftin henüz iki günlük bebekleri Alessia'ya ulaşmak için ellerinde eldiven, yanlarında küreklerle gece gündüz demeden çalışmaktadır.

Enkaz altından ses duymamasalar ve sevdiklerinin hayatta olmadığına dair bir inançları olsa bile, aile cenazelerine ulaşmak için son bir umutla mücadele etmektedir. Olaydan sonraki sekiz gün boyunca Luis ve diğer aile üyeleri, devlet yetkililerinden veya profesyonel kurtarma ekiplerinden hiçbir destek almadan, kendi imkanlarıyla molozları kaldırmaya çalışmıştır. Temsili yetkililer ve ağır iş makinelerinin olay yerine ulaşmaması, ailenin acısına derinlemesine bir umutsuzluk ve öfke eklemiştir.

Luis Pérez'in anlattıklarına göre, durum sadece bir doğal afetin yarattığı kaosla sınırlı kalmamış, aynı zamanda toplumsal eşitsizliklerin acımasız bir yüzünü de ortaya koymuştur. Aile, kaybettikleri her şeye rağmen, enkazı kaldırabilecek ve cesetlere ulaşmalarını sağlayacak ağır iş makinelerini kiralayabilecek maddi güce sahip değildir. Özel sektördeki bu makinelerin günlük kiralama maliyeti 500 ile 900 dolar arasında değişmekte, bu da bir felaket mağduru olan aileler için imkansız bir rakam olmaktadır.

Yaşadıkları hayal kırıklığını dile getiren Luis, devletin gönderdiği ekiplerin veya makinenin, kendi gibi dar gelirlilerin yaşadığı devlet konutlarına yardım etmek yerine, daha varlıklı bölgelere yönlendirildiğini iddia etmektedir. İhtiyaç duydukları basit ekipmanların bile kendilerine ulaştırılmadığını belirten genç, yardım taleplerinin karşılıksız kaldığını ve makinenin 'para gören' yerlere gönderildiğini, kendilerine ise gerekli ilginin gösterilmediğini ifade ederek sistematik bir ayrımcılığa dikkat çekmiştir.

Hikaye, sadece enkaz altında kalan bedenleri kurtarma çabası değil, aynı zamanda felaket anında bile vatandaşlar arasında yaratılan derin uçurumun bir itirafı olarak öne çıkmaktadır. Luis, bölgeden geçen ağır iş makinelerinin Tanaguarena'daki özel sitelere veya yetkililerin yaşadığı bölgelere gittiğini, kendi çaresizliklerine rağmen durmadıklarını ve kendilerinin tamamen görmezden gelindiğini gözler önüne sermiştir. Bu durum, Venezuela'daki sosyal adaletsizliğin ve kaynak dağılımındaki dengesizliğin en trajik örneklerinden biri olarak hafızalara kazınmıştır.