Savaş Nasıl Biter? Rus Ekonomist Inozemtsev'den Tek Senaryo

Rus muhalif ekonomist Vladislav Inozemtsev, Kremlin'in Ukrayna'daki savaşı sona erdirmesi için ekonomik zorlukların tek başına yeterli olmayacağını değerlendiriyor. Rusya'nın içinden ve dışından gelen ağır ekonomik baskılara, yaptırımlara ve küresel izolasyona rağmen Moskova yönetiminin askeri operasyonları durdurma niyetinde olmadığı belirtiliyor. Inozemtsev'e göre mali ve ticari çöküş, savaşı bitirecek bir neden olmaktan ziyade, Rus halkının ve devletin daha fazla fedakarlık etmesine yol açan bir strese dönüşmüş durumda. Yani ekonomik göstergelerdeki kötüleşme, mevcut siyasi iktidarın stratejik hedeflerinden taviz vermesine neden olacak bir kırılma noktası yaratmamaktadır. Bu durum, savaşın yakın gelecekte mali sebeplerle sona ereceği yönündeki umutları da büyük ölçüde zayıflatıyor.

Ekonomistin vurguladığı en kritik nokta, savaşın ancak kitlesel toplumsal protestolar veya Rus elitlerinin bir kısmının iktidara açıkça karşı çıkmasıyla durabileceği yönünde. Toplumun geniş bir kesiminin sokağa dökülmesi ve mevcut siyasi sisteme karşı birleşik bir tepki göstermesi, Kremlin açısından gerçekten varoluşsal bir tehdit olarak algılanabilir. Benzer şekilde, devletin işleyişinde ve servet dağılımında kilit roller üstlenen iş dünyası ile siyasi elitlerin memnuniyetsizliği, mevcut leadership üzerinde baskı oluşturabilecek yegane iç dinamikler arasında gösteriliyor. Ancak Inozemtsev, bu senaryonun gerçekleşme ihtimalinin günümüz koşullarında son derece düşük olduğunu da peşinen ekliyor. Zira şu ana kadar ne kitlesel bir halk isyanı patlak vermiş ne de elitlerin önemli bir bölümü sessizliğini bozarak savaşa karşı çıkmıştır.

Buna ek olarak, Rusya'nın savaş endüstrisini sürekli olarak canlı tutması ve devlet destekli harcamaların artırılması, kısa vadede ekonomik bir çöküşü geciktiren bir şok emici görevi görmektedir. Askeri harcamalardaki bu rekor seviyedeki artış, istihdamı geçici olarak desteklese de uzun vadede ülke ekonomisinin yapısal sorunlarını daha da derinleştirmektedir. Üretim kaynaklarının sivil sektörden askeri sektöre kaydırılması, halkın yaşam standartlarını yavaş yavaş düşürse de, bu durum henüz sokaklara yansıyan ve yönetimi devirecek seviyede bir öfke patlaması yaratmamıştır. Yetkililer, ekonomik sıkıntıları bastırmak ve toplumsal hoşnutsuzluğu yönetmek için ellerindeki medya araçlarını sonuna kadar kullanmaya devam etmektedir. Dolayısıyla, savaş ekonomisinin yarattığı yıpranma, rejimi yıkacak bir krizden ziyade, toplumun daha da yorgun düştüğü, fakatAlternatifsiz bir direniş sürecine dönüşmüştür.

Uluslararası toplum ve Batılı gözlemciler, Rusya'daki iç siyasi ve ekonomik gelişmeleri yakından takip ederken, Ukrayna'daki çatışmaların barışçıl bir çözüme kavuşturulması konusunda ihtiyatlı bir iyimserlik içinde oldukları görülmektedir. Ancak batı destekli yaptırımların Rusya üzerindeki etkisinin beklenenden daha yavaş ve sınırlı kalması, karar alıcıları yeni stratejiler arayışına itmiştir. Inozemtsev'in analizleri, Rusya'nın sadece dışarıdan gelen ekonomik baskılarla diz çöktürülemeyeceğini, içerdeki rejim muhalefetinin ve halkın direncinin de bu denklemde zorunlu olduğunu çarpıcı bir şekilde ortaya koymaktadır. Bu bağlamda, Rusya'daki otokratik yapının gücü ve protestoları bastırma kapasitesi, savaşın seyrini belirleyecek gizli anahtar olmaya devam etmektedir. Kremlin yönetiminin sert iç politikası göz önüne alındığında, ekonomik zorlukların bir isyana dönüşmesi büyük bir belirsizlik taşımaktadır.

Sonuç olarak, Rus muhalif ekonomistin değerlendirmeleri, Ukrayna'daki savaşın kısa ve orta vadede bitmesi için somut, ikna edici bir senaryonun henüz ortada olmadığını gösteriyor. Savaşın başlamasından bu yana süregelen istikrarlı ve görece kontrol edilebilir iç siyasi ortam, ekonomik çalkantılara karşı bir kalkan işlevi görmeye devam etmektedir. Savaşın, Rus toplumu ve elitleri üzerindeki yıpratıcı etkisinin ne zaman ve nasıl bir kırılma noktasına ulaşacağının tahmin edilmesi ise son derece güçtür. Ancak kesin olan bir şey varsa, o da Kremlin'in askeri hedeflerinden vazgeçmesi için iç baskının çok daha yoğun ve organize bir hale gelmesi gerektiğidir. Aksi takdirde, mevcut statükonun ve düşük yoğunluklu yıpranmanın bölgesel ve küresel açıdan etkileri daha uzun yıllar boyunca devam etme riski taşımaktadır.